Dette er eit farvel

Dette er eit farvel

Men fár vel seier lite om sorgen

Det blir liksom meir og meir

ein avskjed,

for alltid ei djup kløft

Det er nestan fascinerande kor umuleg det er å komme over igjen

Spinkle bruer er fånyttes,

nærmast uklokt,

Skismaet er, og du må tilpasse deg

Fár vel der på andre sida

Eg unner deg alt godt sjølv om du forsvinn

Fryd

Med lukkede øyne går verden rundt og rundt.
Sølvtråder er festet til sylinderen og noe som ligner svart asfalt.
Motlyset får strengene til å skinne.
En endeløs sirklende lysbevegelse.

Ser du

- Ser du sola, seier ho, ho spør ikkje.
- Ikkje ute, inne. I det dansande støvet. I glasruta. I hjartekrokane.
- Der er sola, seier ho. Ho er her no.

23. desember

For en julegave jeg fikk i posten. Boka Framskrift. Redigert av Kristin Ribe og med bidrag fra deltakere hun har hatt på kurs i regi Skriveforum Midt-Norge. Det er en ære å være med, så nå er jeg veldig stolt her jeg sitter med et eksemplar i hånda.

Det er mye godt å si om Kristin Ribe som kursleder, og det er mye godt å si om henne som forfatter. Som kursleder oppmuntrende og positiv, og med et budskap om å tore å leke. Som forfatter er hun original og nyskapende, forfriskende. Jeg har tidligere skrevet om hennes bok Syn. 

I Framskrift ønsker hun, som skrivekursleder og fylkeskunstner i Sør-Trøndelag i 2012, å heie fram oss andre som skriver. Takk for at du gav meg og andre denne muligheten, Kristin!

I boka ser teksten min ser slik ut:

                         I
I venterommet: Glasert skimrekvitt hjarte

                         II
Melert yin og yang: Idealet, stråleopplyst

                        III
Einsemdsperra på brua stundar mot straumbrotet: Inngang

21. desember

Sol snur,
vi søkjer lyset.
Strekkjer oss
mot sildrande vårløysing.

18. desember

Foto: Anita W. Lande/OFD

Jeg går, jeg er.

Jeg går langs stiene, langs veiene, på avstikkerne. Tanker som flyr. Streifer innom. Blaff av innsikt. Landskap som åpner seg. Åpenbarer seg. Åpenbares for meg.

Vandre i lys, vandre i mørke, jeg går. Som en pilegrim mot Roma. Alle veier fører til Roma. Det er selve poenget; alle veier fører. Vi er langs veiene, alle som en. Inntil. Eller for alltid.

8. desember

Stemningsrapport frå fjortan minus

LED-lampa ligg på ekra
gult ljos over frosta strå

Sju iskalde diamantar
blenkjer forførande òg

Ei dvalekvit jord, og over:
det isande, evige blå

6. desember

Ho har alt ho treng
og lengtar etter han.

Kva lengtar ho etter?
Å høyre han seie namnet hennar.

Ho har fridom.
Og lengtar etter han.

Kva lengtar ho etter?
Å oppleve hans innerste rom.

Ho har opna hjartet sitt.
Det lengtar etter han.

Det lengtar etter han.

Eg lengtar etter deg.

3. desember

Men hvem sa at dagene våre

skulle være gratis?

At de skulle snurre rundt

på lykkehjulet i hjertet vårt

og hver kveld

stoppe på gevinst

Hvem sa det?

Hvor hadde vi det fra?

Nokon får sagt det. Til dømes Kolbein Falkeid.

Å leve skal kjennast. Dersom ein ikkje kjenner sorgen, redselen, den plutselege overraskinga, fryden, kilinga i magen, smerta, kva var vi då? Og ikkje minst, kven?

1. desember

Nett har det vore fullmåne. Han flaumlyser, lyser ei uro inn i meg. Ikkje sove no, vake.

Eg deler eit månedikt med dykk:

I DAG SÅG EG

I dag såg eg
tvo månar,
ein ny
og ein gamal.
Eg har stor tru på nymånen.
Men det er vel den gamle.
(Olav H. Hauge)

Den gamle vert ny. Kastar nytt lys. Uroar oss med å vise kor lite vi har lært sidan sist, kanskje?

Grepet av overgrepet

Kan et overgrep være vakkert?

Jeg har sett vinteren drysse sin lysdekor over uforberedte frukttrær.

Nesten, men bare nesten, modne epler er tatt av kongen. Han har glasert en del av hvert og ett av dem.

Latt dem få enda mer ynde - tilsynelatende.

For: De er berøvet sin framtid, sitt potensial.

Evig eies kun det tapte?

Stemningslukt

Å komme ut i kvelden, ut i byen.

Det er verken varmt eller kaldt. Det er mørkt, men byen har lys; i vinduer, på neonskilt og mot horisonten står Tyholttårnet, det lokale Eiffel.

Lukten av by slår mot oss. Den universelle. Den som kan kjennes - og gjenkjennes. I Roma, i London, i Sitges. Og i Trondheim.

Lukta. Stemningslukta. Den som setter oss i akkurat den stemningen.

Takk, sol

Sola en vårkveld gjør det grå nabohuset gyllent,
forgyller drømmene mine,
sier at alt er mulig.

Gule, oransje, røde og rosa gulldrømmer. Mine.

V for vår

Vår er.
Vår er no og snøklokker i bedet, hestehov i skråninga.
Vår er sol i ansiktet, og ei lita katt som er ute for første gong.
Alt er mogleg. På ny.

2012 - et nytt år med rom for alt

Alt har sin tid

Alt har sin faste tid,

alt som skjer under himmelen, har sin tid:

en tid til å fødes, en til å dø,

en tid til å plante, en til å rykke opp;

en tid til å drepe, en til å lege,

en tid til å rive, en til å bygge;

en tid til å gråte, en til å le,

en tid til å sørge, en til å danse;

en tid til å kaste steiner, en til å samle dem,

en tid til å ta i favn, en til å la det være;

en tid til å lete, en til å miste,

en tid til å gjemme, en til å kaste;

en tid til å rive sund, en til å bøte,

en tid til å tie, en til å tale;

en tid til å elske, en til å hate,

en tid til krig, en til fred.

Forkynneren, kap. 3, 1–8

Heim til jul

Alle trillekoffertane skal heim til jul. Dei humpar over brusteinane, dei skrik seg gjennom gatene. Heim, heim.

All denne lengtinga etter å kome heim. Eg skal heim. Heim. Heim til jul.

Hjula trillar fortare, får ein mjukare lyd.

Heim er dit kofferten din tek deg. Der nokon tek i mot han som ein gamal venn.

Kilde

God jul!



Kyssing i heisen

Ferdaminne frå sommaren 1985

Vi har fått rom i 2. etasje. Da er det vel ingen vits i å ta heisen? Sei ikkje det. Vi tar alltid heisen, opp og ned. Innestengde i den vesle boksen blir vi med eitt så inderleg to-eine at vi alltid må kysse kvarandre så snart heisen set seg i gang. Korleis det er inni deg den blunken det varer veit eg ikkje. Men inni meg boblar kvar gong ei lita spenning: Rekk vi det? Rekk vi det før heisen stansar og vi må ut? Og jammen rekk vi det gong etter gong etter gong. Vi tar alltid heisen. Halldis Moren Vesaas, frå Livshus (1995)

Øystein Orten: Kjensla av at det ikkje regnar andre stader enn her

Eg har lest Orten. Og stundom kosa meg, stundom vorte litt vemodig. Gir dykk ein smakebit:


du må finne
ein stad for alle songane dei rare
augneblinkane som skal spire dansen
med dei nye trinna som ventar
berre på deg

livet ditt
som opnar seg av seg sjølv ein eller annan stad
må du finne

Hjartespor

Nokon sett spor
utan at ein merkar det til dagleg.

Brått når eg ser eit bilete
forstår eg det.

Du sette spor, du.

Kjenner det i hjartet, i kroppen.

Og eg tenkjer;
du gjorde inntrykk, du viste meg noko, sikkert om meg sjølv.

Og eg gikk ei retning, du gikk ei anna,
men eit spor etterlot du
då du passerte gjennom hjartet mitt.

Reisen, det var meg

Jeg sa jeg måtte reise

at reisen, det var meg.

- Jo Nesbø fra "Et kyss og Istanbul" på Karusellmusikk